Janke Dekker Prod-Op een Mooie Pinksterdag-20160922-scenefotografie

“Een vat vol ideeën “, zo heb ik mijzelf altijd beschouwd en vol ambitie. Ik wilde goed zingen, voetballen, vibrafoon spelen, tapdansen, mimespelen, golfen, schrijven, schilderen, regisseren en produceren, hetgeen uiteindelijk resulteerde in goed pianospelen, componeren en arrangeren. Van tijd tot tijd moet ik mezelf overtuigen dat het echt goed is, wanneer ik soms naar oude opnames luister en denk : “heb IK dat gemaakt?

En één van die ideeën resulteert nu in het theaterprogramma “Op een mooie Pinksterdag”, dat eerst “De Grote Drie” zou heten, maar die titel is zo verbonden met Toon Hermans, Wim Sonneveld en Wim Kan dat we daar maar van af zagen.

Een kenner vond die titel ook niet “commercieel” genoeg, een begrip dat ik anders ben gaan bekijken sinds ik door een TV-regisseur ben ontslagen omdat ik niet commercieel genoeg zou zijn. Sindsdien ben ik mijn eigen weg gegaan, autonoom, eigenwijs en soms overtuigd van mijn eigen kwaliteiten.

Net als Joop en Harry, overigens. En hoewel ik Harry Bannink niet zo goed kende en slechts sporadisch contact had, herken ik veel van zijn houding en werkwijze en bewonderde hem zeer om zijn onvergetelijke en hoogstaande werk. Met Joop Stokkermans gaat de historie terug naar midden jaren 50 van de vorige eeuw, toen we ons beiden onafhankelijk van elkaar aanmelden als lid van Avro’s jeugdomroep Minjon.

Aanvankelijk manifesteerden Joop en ik ons in de plaatselijke afdelingen Bussum en Leiden, maar al snel werden wij ingezet bij wekelijks terugkerende radioprogramma’s en als begeleider/componist/arrangeur van liedjes en koortjes.

Voorts bedachten we het item “Piano-estafette” waarin we beurtelings op een thema improviseerden, Joop in een wat meer klassieke stijl en ik wat meer “Jazzy” gericht.

In die tijd richtte ik ook het “Gooiland-sextet” op, wat in zijn samenstelling (o.a. fluit en fagot) nogal afweek van de gangbare bezetting.
Het is spijtig dat ik straks niet naast Joop en Harry op het podium mag staan om het applaus van het ( hopelijk) dankbare publiek) in ontvangst te nemen, maar ongetwijfeld luisteren ze van boven dankbaar mee!

– Blog van Ruud Bos