Janke Dekker Prod-Op een Mooie Pinksterdag-20160922-scenefotografie

Gele lakpumps in het blauwe toneellicht. De eerste pianotonen klinken uit de vleugel achter me en uit de speakers de zaal in. “Dit is het land waar grote mensen wonen”, zijn de eerste woorden die ik zing. De voorstelling ‘Op Een Mooie Pinksterdag’ is begonnen. We spelen try-out nummer 3 van onze kersverse voorstelling in IJsselstein. Niet alleen de creatives, die de komende tijd samen met de cast en de band de puntjes op de i gaan zetten, zitten in de zaal, maar ook mijn man. En ja, dat is toch altijd extra spannend. Ik hoop dat ie het mooi gaat vinden. Aan het materiaal zal het niet liggen. We zingen liedjes van Harry Bannink, Joop Stokkermans en Ruud Bos. De drie grootste componisten van het Nederlandse lied. Ik ben tijdens mijn opleiding aan het conservatorium in Rotterdam al veel in aanraking geweest met het repertoire. Maar toch heb ik door dit theaterconcert weer nieuwe pareltjes leren kennen. Wat een rijkdom. En wat een eer om dit te mogen zingen. Samen met m’n fantastische collega’s Annick Boer en Lone van Roosendaal zingen we liedjes in alle soorten en maten; komisch, ontroerend, opwindend en breekbaar, van ballads tot uptempo uitpak-nummers, van tango tot wals. De meeste liedjes zijn korte toneelstukjes op zich. Dat maakt het niet alleen leuk om te zingen, maar ook om te spelen en even in een personage te transformeren.

“En alle dingen hebben hier twee kanten”, klinkt het refrein. Ik denk even aan m’n zoontje die thuis lekker ligt te slapen. Meer dan ooit was dit een repetitieproces waarin veel liedjes me persoonlijk raakten. Die zwakke plek die je krijgt als je een ouder wordt, die heb ik gevonden. En wat we hebben gemerkt is dat er naast de universele liefdesliedjes en de thema’s als pijn en dood ook sommige maatschappijkritische liedjes griezelig actueel zijn. “Boze stukken staan in boze kranten, dat doen boze mannen voor hun brood”.

Na de openingsmedley gaan we door en tijdens een van de scènes, Annick maakt een grapje, hoor een harde lach van rechts achter uit de zaal. Gelukkig, hij heeft het naar z’n zin. Na het slotapplaus zet de band onder leiding van Jean Louis van Dam nog een laatste lied in. Een brede lach op z’n gezicht. Het was een mooie avond. Nog twee weken om hier en daar wat bij te schaven, en dan gaan we 15 oktober in het Zaantheater in première. Ik heb zo’n vermoeden dat m’n man het niet erg vindt om dan weer in de zaal te zitten.

– Blog van Renée van Wegberg