‘Ik zie haar nog liggen in de wieg”

In de musical Anatevka/Fiddler on the roof, zit  één van de mooiste liedjes ooit geschreven over het ouderschap en het feit dat kinderen zo ontzettend snel groot worden.

“Sunrise, sunset”is de titel van dat lied.

In de versie van het Koninklijk ballet van Vlaanderen, waarin ik ooit de rol van Hodel speelde, werd dit lied vertaald door Stef Bos met de woorden; “Uren, dagen, weken maanden”.

Ik was piepjong, bijna dezelfde leeftijd als mijn dochter nu.  Maar elke avond kreeg ik een brok in mijn keel als Tevje en Golde dit prachtige duet zongen. De melancholie die in de muziek doorklonk en de meerstemmigheid samen met het verlangen de tijd elke avond een beetje stil te willen zetten.

Amy, mijn dochter, was er toen ook al  een beetje bij.  Ze zat in mijn buik, als een piepklein apennootje.

En nu 27 jaar later zing ik samen met Amy het zelfde duet  “Sunrise, sunset”  in de voorstelling Generations; ‘Help, mijn dochter zingt opera’.

“Kijk eens hoe groot ze is geworden,

‘k zie haar nog liggen in de wieg”.

En de man die toen mijn tegenspeler was en de rol van Perchik speelde , de grote liefde van Hodel, is nu de regisseur van ons theaterconcert. (zie de foto als bewijs)

De tijd vliegt inderdaad en kinderen vliegen uit, de wijde wereld in zoals het hoort.

Soms verlang ik terug naar de heerlijke chaos van ooit; de niet leeg gegeten etensbordjes, de stinkende sporttassen, de ruzies, de bende vriendjes en vriendinnetjes die als zwerfafval hun stempel in ons huis achterlieten.

En dan ineens krijg je een cadeautje en vertelt één van je kinderen dat ze toch een beetje in jouw voetsporen gaat treden. Ze wil naar het conservatorium.  Ze houdt van opera, klassieke muziek, klassiek muziektheater en wil de sprong wagen.

Mijn hart maakte een sprongetje. Het leidde weliswaar tot heel veel discussie;  “Opera versus  musical”; “Hoge kunst versus lage kunst” en ik beleefde mijn eigen studietijd weer opnieuw want wat is een kunstopleiding toch een moeilijk opleiding. Eén grote aaneenschakeling van dramatische dieptepunten, grote onzekerheid en totale verwarring maar het leverde uiteindelijk het idee op om samen een voorstelling te maken.

En die voorstelling gaat nu in première.

Op vrijdag 11 oktober in het theater van Singer laren.

Wij gaan er een feest van maken.

Komt u ook?

 

Misschien tot dan

Janke Dekker